IMBF — Podsumowanie pierwszej połowy sezonu IMBF XX

Piętnaście turniejów. Sześć miesięcy. Jeden sezon jubileuszowy. IMBF XX — dwudziesty sezon w historii ligi — miał być wyjątkowy. I jest. Ale nie z powodów które ktokolwiek przewidywał w styczniu. Liga jedzie na Half Time Break z historią tak bogatą że trudno ją zmieścić w jednym artykule. Ale spróbujemy. Bohater sezonu: Leon Krause Nie ma dyskusji. 1400 punktów, pięć tytułów (Vancouver, Hamburg, Stuttgart, Torino i — żeby nie zapomnieć — SM Paris), bonus Stuttgart Championship +200 i przewaga 440 punktów nad drugim Amstramem. Krause w pierwszej połowie sezonu grał jak ktoś kto postanowił że dwudziesty sezon IMBF będzie jego koronacją. Mistrz Vancouver. Mistrz SM Paris. Mistrz Stuttgart Championship. Gdy liga pytała "czy Krause wraca?", odpowiedź przyszła szybko — Krause nigdy nie odszedł. Numer dwa: Milo Amstram 960 punktów, dwa tytuły (Mexico City, London), trzy finały. Amstram jest najlepszym zawodnikiem w lidze po Krausem — i jednocześnie zawodnikiem który wie że "po Krausem" to w tym sezonie bardzo daleko. 440 punktów do odrobienia w drugiej połowie. Czy to możliwe? Amstram wierzy że tak. Matematyka mówi że trudno. Liga czeka. Objawienia sezonu Axel Lund Avenin — Norweg w pierwszym sezonie w IMBF, szósty w rankingu, dwa tytuły turniejowe, mistrz debla SM Paris. Iskrząca się kula radości która na parkiecie zmienia się w pogromcę mistrzów. Avenin nie zaskakuje — Avenin dominuje. Florian Krossner — debiutant który wygrał Austin w trzecim turnieju kariery i utrzymał się w top 4 przez cały sezon. Najlepszy przyjaciel Krausego, wychowanek EMBF, zawodnik którego Mercedes stracił a Mclaren zyskał. Czwarty na świecie w debiutanckim sezonie. Jules Boletiero — Berlin. Pięciu rywali z top 10, pięć zwycięstw, turniej serii CL wygrany z nikąd. Jedno zwycięstwo które zmieniło postrzeganie całego zawodnika. I łzy w Stuttgarcie które pokazały ile to dla niego znaczyło. Powroty Curt Haber — legenda Ineos, pięciokrotny mistrz SM, czterokrotny mistrz Masters. Człowiek który grał z Oflusenem i Sofio a dziś wygrywa turniej CL w Warszawie pokonując Avenina, Primožiča, Amstrama i Mclarena. Ósmy w rankingu w drużynie na ostatnim miejscu. Historia która sprawia że liga pamięta dlaczego istnieje. Matej Primožič — od 21. miejsca w Rank 2 do dziewiątego w Rank 6. Były mistrz SM który znalazł swoją formę i regularnie eliminuje czołówkę. Fischer kontra Primožič stało się najdłuższą serią sezonu — i za każdym razem kończy się tak samo. Frank Kurz — Milano. Zwycięstwo nad Amstramem i Krausem w jednym turnieju. Redbull ma bohatera którego nie spodziewał się znaleźć. Rozczarowania Klaus Prinz — trzy finały, zero tytułów. Piąty w rankingu, klasa niekwestionowana, ale trofeum wciąż puste. Były mistrz SM który nie może przebić szklanego sufitu. Théodor Fischer — mistrz Miami który od tamtej pory huśta się między geniuszem a katastrofą. Siedem turniejów bez tytułu, porażki w pierwszych rundach na przemian z ćwierćfinałami. Mercedes potrzebuje stabilnego Fischera — dostaje losowego. Mercedes jako drużyna — Torino z trzema zawodnikami w pierwszej rundzie to był moment w którym liga przestała traktować srebrno-seledynowych jako rywali Mclarena. Amstram i Fischer to za mało gdy Rowler i Falcon regularnie odpadają wcześnie. Guardian — Sue z niestabilną formą, Boletiero który po Berlinie nie może powtórzyć sukcesu. Drużyna która miała ambicje a dostała rozczarowanie. Rywalizacje które definiują sezon Krause vs Amstram — walka o Mistrzostwo Świata. Dwa finały (SM Paris, Stuttgart), 440 punktów różnicy. Krause prowadzi — ale Amstram nie odpuszcza. Blade vs Mclaren — każde spotkanie tych drużyn to war. Avenin vs Krossner, Prinz vs Krause, bracia Blade vs para Krause/Krossner w deblu. Nienawiść która napędza najlepsze mecze sezonu. Krause/Krossner vs Amstram/Fischer — historia odejścia z Mercedesa, zdrada, nowe początki. Każdy mecz między tymi czwórkami niesie ciężar który wykracza poza punkty. Baumann/Heckman vs bracia Blade — wojna deblowa która zaczęła się od sprzeczki i odejścia. Każdy turniej dopisuje nowy rozdział. Pożegnania Hans Baumann — ogłosił koniec kariery po sezonie 2026. Były mistrz SM i Masters, ojciec Karla, weteran który w Austin doszedł do finału i przypomniał że klasa nie zna wieku. Każdy turniej w drugiej połowie sezonu to potencjalnie jedno z ostatnich wystąpień. Liczby pierwszej połowy Turniejów rozegranych: 15 z 26 Różnych zwycięzców: 9 (Krause, Amstram, Fischer, Krossner, Nick Mclaren, Avenin, Rowler, Boletiero, Kurz, Haber) Tytuły Krausego: 5 z 15 Przewaga lidera: 440 pkt Największy skok w rankingu: Haber (12. → 8.) Największy spadek: Rowler (8. → 10.) Co czeka w drugiej połowie? Liga wraca po Half Time Break z SM Makau / Hong Kong — trzecim Super Matchem sezonu. Potem azjatycka trasa, Afryka, SM Dubai i Masters w Rijadzie. Jedenaście turniejów plus Masters. Wystarczająco dużo żeby zmienić wszystko — albo potwierdzić to co już wiemy. Krause jedzie po szóste Mistrzostwo Świata. Amstram jedzie po cud. Haber jedzie po jeszcze jedną wielką chwilę. A liga jedzie dalej — bo dwudziesty sezon IMBF jeszcze się nie skończył. Half Time Break. Cisza. Ale tylko na chwilę. IMBF | sezon 2026 | imbf.com