Co to IMBF?

IMBF to międzynarodowa federacja organizująca rozgrywki w mini koszykówkę. To autorski sport, którego zasady opracowano w sposób oryginalny i niezależny od innych dyscyplin, choć czerpie on inspirację z tradycji koszykarskich. Federacja powstała w 2007 roku, jej siedzibą jest Stuttgart, a sezon 2026 jest dwudziestym, jubileuszowym sezonem rozgrywek.

Mecze toczą się na boisku o wymiarach 10 × 7 metrów. Kosz zawieszony jest na wysokości 2,5 metra, linia rzutów za trzy punkty biegnie 4,5 metra od kosza, a oficjalna piłka ma rozmiar 1.

Rozgrywki prowadzone są w dwóch formatach. Singiel to pojedynek jeden na jednego. Debel to gra par, w której zawodnicy mają przypisane role: Rzucający zdobywa punkty wyłącznie za trzy i wykonuje rzuty wolne, a Punktujący wyłącznie za dwa.

Najbardziej charakterystyczna jest mechanika podejścia. Atakujący ma ograniczoną liczbę prób: trzy w singlu i sześć w deblu. Po ich wyczerpaniu piłkę przejmuje przeciwnik. Obrońca rozpoczyna akcję w strefie obrony i może aktywnie bronić dopiero po pierwszym kozłowaniu atakującego.

W standardowym meczu wygrywa ten, kto pierwszy zdobędzie dwa sety, a set toczy się do 50 punktów. W turniejach najwyższej kategorii sety grane są do 100 punktów, a finał trwa do trzech wygranych setów.

IMBF to liga główna: 8 drużyn i 32 zawodników. W sezonie 2026 grają Mclaren Vismo Flyer, Mercedes Bora, Blade Twitch, TAG Heuer Total Energies, Redbull, Guardian Alphacin, Petronas Emirates i Ineos Chrome.

EMBF to liga, w której rodzą się przyszłe gwiazdy. Gra w niej osiem drużyn, a najlepsi zawodnicy awansują do ligi głównej.

IMBF Juniors to młoda liga dla największych talentów, również z ośmioma drużynami akademii.

Pary deblowe są stałe przez cały sezon. Zawodnicy zmieniają drużyny tylko między sezonami. Każda drużyna musi zgłosić dwóch zawodników na kolejny sezon do Half Time Break, a pozostałych do gali Stutt D’Or.

Sezon trwa od stycznia do grudnia. Składają się na niego turnieje w kategoriach 50, 100 i 150 oraz cztery turnieje najwyższej rangi, czyli TC (Candidate Tournament). Każdy z nich kończy się finałem zwanym Super Match (SM). Turnieje te obejmują także rywalizację deblową.

Zawodnicy zbierają punkty do rankingu, który jest aktualizowany etapami. Tytuł mistrza świata zdobywa lider rankingu sezonu. W połowie roku następuje przerwa, czyli Half Time Break. W kalendarzu są też cykle Spring Tour i Summer Tour oraz Stuttgart Championship. To trzy turnieje (Hamburg, Berlin i Stuttgart), w których IMBF przyznaje dodatkowy bonus rankingowy.

Rok zamykają: turniej Masters w Rijadzie, All Stars Match i Contests oraz gala Stutt D’Or. Gala to zarazem niezależna nagroda dla zawodnika sezonu.

Pierwszym mistrzem świata w 2007 roku był Bruno Eisenberg. Później rozgrywkom przewodzili m.in. Mir Oflusen, Kiki Sofio i Kasper Lindqvist. Leon Krause zdobywał tytuł sześć razy z rzędu (2019–2024), a w 2020 roku dokonał perfekcyjnego Golden Season: wygrał wszystkie cztery turnieje SM i Masters. Ostatnim mistrzem świata (2025) jest Milo Amstram.

Najwybitniejszych honoruje Hall of Fame. Aby do niego trafić, wystarczy spełnić jedno z kryteriów: mistrzostwo świata, 10 wygranych turniejów albo 250 wygranych meczów.

IMBF opiera się na wartościach szlachetnej rywalizacji, wzajemnego szacunku i dążenia do doskonałości. Decyzje sędziów wspiera system CRA (Computer Referee Assistant). Obowiązuje progresywny system kar. Po każdym meczu odbywa się ceremonia z uściskiem dłoni, a zwycięzca udziela krótkiego wywiadu.

Na imbf.pl znajdziesz kalendarz, ranking, Księgę rekordów i Hall of Fame. Wszystkie turnieje transmituje i opisuje MB TV (Mini Basketball TV), oficjalne media IMBF.